Тэр залуу шүлэг болчихлоо
Тэвэрт биш дэвтэрт ирчихлээ
Амраг шүлэг хоёрын аль нь үнэтэйг олох
Асуултын тэмдэг цэг таслалгүй
Алга болчихлоо, шүлэг болчихлоо
Зоргоор хүсэл чи юундаа яараав
Зүгээр л түүнээс асуухгүй яагаав
Тэвэр дэвтэр хоёрын аль нь үнэтэйг
Тэр өөрөө шийдэхгүй яагаав
Тэвэрт ч үгүй дэвтэрт ч үгүй шувуу байсан тэр
Тэрийг найз минь буудчихсан надад амар байлгах гэж тэр
Тэр залуу шүлэг болчихлоо
Тэвэрт биш дэвтэрт ирчихлээ
Өр зүрхэнд минь биш
Өврийн дэвтэрт минь ирчихлээ
Халих жигүүрээс нь шүүрсэн дуслууд
Харин бэх минь болчихлоо
Нисч явахдаа ч нэг харагдаад нэг болиод
Нээрээ шүлэг болсон хойноо ч тасалдаад
Бичиж сурсан юм аа гэвч би шүлгийг
Хатсан бэхээр ч хамаагүй...

Үлгэр үнэн байдаг тэртээгээс
Үггүй аялгуу асгаран байх чинь
Сэтгэл гэгэлзүүлэн өр өмлөх нь
Сэрүүн хуурын чинь эгшиг юм уу
Чиний хуурын аялгуунд
Тэнгэр мэлмэрч газар өмрөнө
Чиний хуурын аялгуунд
Нар ивэлж сүүдэр урсана
Амьдралд худал байдаг эндээс
Аяндаа эгшиг ундрах нь байх чинь
Сэтгэл гэгэлзүүлэн өр өмлөх нь
Сэрүүн хуурын чинь эгшиг юм уу
Чиний хуурын аялгуунд
Тэнгэр мэлмэрч газар өмрөнө
Чиний хуурын аялгуунд
Нар ивэлж сүүдэр урсана

Залуу нас гоо үзэсгэлэн минь чамтай
Зөндөөн удаан хамт байх юм шиг санасан
Толинд харах бүрээ энэ л хэвээр үлдэхсэн гэж
Тодруулж будсан урууландаа шивнэж байсан
Өнөөдрөөс маргаашруу довтлох амьдралын галт тэрэгний
Өртөө бүхэн дээр чамайг гээсээр байснаа мэдсэнгүй
Танихгүй эмэгтэйн дүрээр өөдөөс харах өнөөдрийг
Тааралдсан нэгэнд нь өгчихөөд зугтмаар байвч
Хайрлах зүйл зөндөө олон цуглуусан тээш минь
Хаашаа ч явуулахгүй чангаасаар байнам

Гэгээн үүрээр шувууд нисэлдээд

Гэрт гадаагүй шулганан гүйлдээд

Өглөө яагаад ийм их баяр авч ирдэгийг

Өөрөөс нь асуухаар эртлэн бослоо

Аагтай халуун цай

Амтанд нь цадах дулаан яриа

Үнсэж сэрээсэн бүлээн уруул

Өөдөөс минь ширтэх дулаан харц

Өөрт минь яагаад ийм их хайртайг

Өөрөөс нь асуухаар эгцлэн ширтэнэ

Асууж яах юм бэ?

Амьдралын аль сайхан бүхэн

Асуултгүй үргэлжилсээр

Цаг хугацаа, нар сар

Цамц нь хирсэн эр нөхөр

Үдшээр тэр ядрал нөмрөн ирнэ

Үүдэн дээрээсээ би нөмрөг юуг нь тайлж

Тайвшрал юугаар тэврэн угтана

Үнэндээ аль сайхан бүхнийг

Үүдэн дээрээсээ угтахаа

Асууж яах юм бэ?

Амьдралын гэрэлт шувууд

Алган дээр минь ирж буусаар л байхад...

Яг ингэж суух дуртайсан тэр бидэн

Ялдам инээмсэглэлийн түрлэг,улаан дарс

Ямархан хайр урууланд амтагдаж байсныг

Үгээрээ биш зүрхээрээ хэлэм...

Цэнхэрхэн зуны тухай

Цэцэгт хөндийн тухай

Ирэх аялалын тухай

Их л удаан ярьдагсан

Зун ирлээ хонгорхон Муза

Зургадугаар сарын гудамжыг модод бүрхлээ

Үзэмжит навчисынх нь ногоохон судлууд

Үзтэл түүний инээдийг зурж байна

Дурлал хайрын тэнгэрийг дуудсансан

Дэргэд минь гэвч бүтээгч Муза

Гээд яахав замд гарья хонгорхон Муза

Ганцхан навчисын судлыг ч биш

Энэхэн зуны тухай

Эхлэн буй аялалынхаа тухай

Гараараа зүрхээрээ буй бүхнээ дуулъя

Гарыг минь дэрлэн бяцхан хүү нойрсоно
Гайхамшигт ертөнцийн бэлэг зүүдлэнэ
Хамран дээгүүр нь бурзайх жижигхэн хөлснүүд
Хамаагүй тоглоод ядарсан тэмдэгнүүд
Сайхан номын эхний хуудас шиг
Сар жилүүдийн анхны тоолол шиг
Амар тайвныг зүрхэнд минь авч ирэх шиг
Алтан хараацай энгэрт минь зүүдлэнэ
Ижийгээ тэврэн бяцхан хүү нойрсоно
Ирэх жилүүдийг тоолон эр хүн болно чи
Ядрал үгүй тайван орчлон гэж байдаггүй
Ямарчиг үед хүчтэй яваарай миний хүү
Уул үгүй хангай гэж үгүй
Уужуухан яваарай миний хүү
Амьдрал дандаа ижийнх нь гар шиг зөөлөн дөр биш шүү
Аз жаргал гэдэг үнэтэй байдаг юм хүнтэй яваарай
Мэндлэн золгох хүн бүхэн ижий нь биш шүү
Миний хүү ухаантай яваарай
Чихэнд чинь шивнэсэн нэр чинийх л юм шүү
Чилээх цагийн уртад эзэн нь байгаарай
Гарыг минь дэрлэн нойрсох бяцхан хүү
Гайхамшигт ертөнцийн бэлэг минь үнэтэй яваарай

Агаар мандал хөх огторгуй

Аньсга чөлөөлөх нарны гэрэл

Ногооны үнэр салхины чимээ

Нойтон хөх хяруу

Зэлүүд тал, усны чимээ

Зэргэлээ…

Гэнэт би ангаснаа мэдрэх

Аяны уртад ядарлаа гэх бодол

Ай тэгээд хүсэл минь дэргэд байхыг харах…

Ухаангүй автах минь надад таалагддаг

Урин цагын шувууд далавчаа дэвсэн ирдэг

Хүрэх газараа би алсад нисгэдэг

Хөвөх үүлэн, нисэх жигүүртэнд дайдаг

Ай номин тал номин тал

Амьдралын минь хуудас номын үсэг шиг эгнэх тал

Энд л би жаргалын дууг шувуудтай дуулж

Энд л би эрх чөлөөг

Эхний хуудаснаас уншсанаа санана

Хамар цоргин ханхлах

Харц минь бүхэлдээ дүүрэх

Хайрлан догдлом

Халуухан хүслэн минь

Урин цагын шувуудтай минь нис…

Удахгүй би ….

Ай хүсэл чи

Андыг минь булаах уу…

Аяны хүн хүрмээ тайлан тайвшрал эрэх шиг

Анд чинь байя гэсийм… тэр ердөө л сонсооч гэсийм

Хэцлэн нисэлдэх дурсамжууд нь дэргэд амилах цагаар

Хичнээн их яриа дэлгээ вэ…

Өөөдөөс минь урьдын адил эгцлэн хараад

Өөрийн минь тухай ярьж эхэлхэд нь л харин

Хачин сонин нэг л алмайран гэгэлзэм

Хашгарч нүүрээ дарам

Хүлээ…хүсэл чи сонс…

Хэрэн тэнэх газар бүрт нь

Хэн нь ч түүнийг над шиг сонсоогүй болхоор

Явах дургүй нэгэн аянчны түүх

Яг ингэж эхэлсэн юм аа…

Уйдах дургүй хүсэл чи сонс
Уйтгараас нүдээ нууж сураагүйг минь сана…

Уйлах тэр л нулимсаар зүрхийг минь бүү ундаал

Өөрийг нь сонсоход баярлах

Өвдөгөө дэрлүүлэхэд минь тайвшрах

Тодруулж хэлбэл зүрхнээс ангид
Толгой эргэм түүний тухай бүү бодуул

Магад хүсэл чи дэргэд ирж

Мартахын утасыг чангаах цагаар

Ай хүсэл чи…

Андыг минь авч одсон байнам …

Амьдралаасаа нэгнийг алдах нь

Ай юутай аймшигтай…

Анд минь байя гэж яаж чи хэлж зүрхэлнэв…

Урин дулаахан гэрт тухлах

Уртын урт замаас буцаад

Хааяахан хаалга тогшин ирэх

Халамцуу яваад шараа тайлуулах

анд минь байж чи чадлаа ч

Үглэж зэмлэж үүдээрээ угтах

Үнэндээ таньдаг хүн шигээ

Үгүй дээ дотно анд шигээ чамайг би харах уу…

Навч бүхэн нь хагдарч буй мод шиг

гуниг байна яг одоо

Намар өөрөө л өвлийг авч ирдэг шиг

шог байна яг одоо

Үндэс бүхнээрээ түрэн ургах

Өөрийн чинь төлөө түшин босох

Өө тэгээд хавраар дэлгэрэх

Өөрөө би чинийх л байя гэсийм…

Амлая чамайг би хайрлахаа болино

Аз жаргалын мөнгөн шувууд зүрхнээс минь

нисэхээ болино

Өөрийг чинь хайрласан олон олон өдрүүд

Өчигдөртэй минь хамт номын тавиур дээр үлдэнэ

Харцаа гудайлган дэмий зовох хэрэггүй

Халширч бас үгээ зөөх хэрэггүй

Болохгүй юм ирэхгүй л жамаар
Бодлоос чинь би саринаж байгаагаа мэдэрч байна

Өнгөт орчлонгийн түмэн өнгөн дундаас

Өөрийн минь өнгийг харахаа больж байгааг чинь

анзаарч байна

Юу дутсан гэгээн амьдрал вэ…

Ердөө л чиний нэрийг мартачхая

Амлая чамд би дурлахаа болино

Алтан мөнгөн гижигнүүд зүрхний минь ховдолоос

нисэхээ болино

Хамтдаа өнгөрүүлсэн тэр л дурсамжуудаа

шүлэг болгоод

Хааж орхиноо би номын тавиур дээрээ

Ичихгүй зовохгүй бүхэн хаа сайгүй

Энд ч тэнд ч нүүрлэж л байдаг хойно доо

Өнгөрсөн бүхэнд харамсал илэрхийлэн

Өөдөөс минь толгой гудайх хэрэггүй ээ

Бүтэхгүй юм болохгүй л жамаар

Би чиний л зүрхнээс нисч байгаагаа мэдэрч байна……

Нэг л бөгчим уйт шөнөөр

Нисмээр л байсан …нар луу…

Түнэр салхин цонхоор исгэрэн дэвхцэж

Түүдгийн гал шиг ноцоон байсан

Түүнийг чи надаар дуудуулсан…

Омог хүслэн минь өөрийнх байж сурлаа

Одоо би салхины эзэн…

Саарал үдшээр цонхыг чинь тогших

Салхи байна… би байна

Танил гийчин байна, амраг бүсгүй байна

Тайлж мартсан хуримын гоёлоо өмсөхөөр ирлээ

Орон гэрт чинь харанхуй бол гэрэл гаргах гэж битгий сандар

Оргүй хоосон харанхуйн дундаас ч

Олж харнаа чи миний нүдийг

Ийм итгэлтэй

Ийм гэрэлтэй

Ийм бардам

Ийм чамаас явчихсан нүдийг

Инээмсэглэсэн уруулаар үнсэж чи чадах уу

Энэрэл нэхсэн хоёр нүдийг минь тэгэхэд чи

Энэ чиний зовлон гэж хэлсэн

Ингээд л би нүдээ аньсан
Анисан нүд шиг харанхуй шөнө бол би юм

Алмай энэ шөнийн ганцаардал минийх юм

Тэнгэрийн дуу салхины эрч

Тэр бүхэн уур хилэн минь юм

Үгүй хоосон чамаас гэрэл гэгээ нэхсэн

Үргэлжийн гаслант нүд минь

Зүрхэлж чамруу эс харах

Зовлонт их далай болон урссан

Үгүйлэх минь тэгэхэд ганцхан үнсэлт л байсан

Үүнийхээ л төлөө гүн харанхуй шөнийг тэмтэрч

Гүн их далай болон урссан…

Гашуун үгтэй

Гайхам нууцлаг тэр нэгэн

Ургаж буй мод

Унаж буй навчны алийг нь хайрладаг бол
Зүү орох зайгүй тэр нэгэн

Зүгээр л гараа унжуулаад алхдаг болов уу

Таньдаг хирнээ танихгүй тэр нэгэн

Таньсан хирнээ таниагүй тэр нэгэн

Хаашаа харж явааг нь мжэдэхгүй тэр нэгэн

Цаашаа явна уу наашаа явна уу

Харц нь лав тэнгэрт байдаг

Хамар нь лав газарт байдаг

Хайр нь чухам хаанаа байдгийм бол…..

Агаар мандал хөх огторгуй
Аньсга чөлөөлөх нарны гэрэл
Ногооны үнэр салхины чимээ
Нойтон хөх хяруу
Зэлүүд тал, усны чимээ
Зэргэлээ…
Гэнэт би ангаснаа мэдрэх
Аяны уртад ядарлаа гэх бодол
Ай тэгээд хүсэл минь дэргэд байхыг харах…
Ухаангүй автах минь надад таалагддаг
Урин цагын шувууд далавчаа дэвсэн ирдэг
Хүрэх газараа би алсад нисгэдэг
Хөвөх үүлэн, нисэх жигүүртэнд дайдаг
Ай номин тал номин тал
Амьдралын минь хуудас номын үсэг шиг эгнэх тал
Энд л би жаргалын дууг шувуудтай дуулж
Энд л би эрх чөлөөг
Эхний хуудаснаас уншсанаа санана
Хамар цоргин ханхлах
Харц минь бүхэлдээ дүүрэх
Хайрлан догдлом
Халуухан хүслэн минь
Урин цагын шувуудтай минь нис…
Удахгүй би ….

Ай хүсэл чи
Андыг минь булаах уу…
Аяны хүн хүрмээ тайлан тайвшрал эрэх шиг
Анд чинь байя гэсийм… тэр ердөө л сонсооч гэсийм
Хэцлэн нисэлдэх дурсамжууд нь дэргэд амилах цагаар
Хичнээн их яриа дэлгээ вэ…
Өөөдөөс минь урьдын адил эгцлэн хараад
Өөрийн минь тухай ярьж эхэлхэд нь л харин
Хачин сонин нэг л алмайран гэгэлзэм
Хашгарч нүүрээ дарам
Хүлээ…хүсэл чи сонс…
Хэрэн тэнэх газар бүрт нь
Хэн нь ч түүнийг над шиг сонсоогүй болхоор
Явах дургүй нэгэн аянчны түүх
Яг ингэж эхэлсэн юм аа…
Уйдах дургүй хүсэл чи сонс
Уйтгараас нүдээ нууж сураагүйг минь сана…
Уйлах тэр л нулимсаар зүрхийг минь бүү ундаал
Өөрийг нь сонсоход баярлах
Өвдөгөө дэрлүүлэхэд минь тайвшрах
Тодруулж хэлбэл зүрхнээс ангид
Толгой эргэм түүний тухай бүү бодуул
Магад хүсэл чи дэргэд ирж
Мартахын утасыг чангаах цагаар
Ай хүсэл чи…
Андыг минь авч одсон байнам …

Амьдралаасаа нэгнийг алдах нь
Ай юутай аймшигтай…
Анд минь байя гэж яаж чи хэлж зүрхэлнэв…
Урин дулаахан гэрт тухлах
Уртын урт замаас буцаад
Хааяахан хаалга тогшин ирэх
Халамцуу яваад шараа тайлуулах
анд минь байж чи чадлаа ч
Үглэж зэмлэж үүдээрээ угтах
Үнэндээ таньдаг хүн шигээ
Үгүй дээ дотно анд шигээ чамайг би харах уу…
Навч бүхэн нь хагдарч буй мод шиг
гуниг байна яг одоо
Намар өөрөө л өвлийг авч ирдэг шиг
шог байна яг одоо
Үндэс бүхнээрээ түрэн ургах
Өөрийн чинь төлөө түшин босох
Өө тэгээд хавраар дэлгэрэх
Өөрөө л би чинийх байя гэсийм

Анд минь
Арилж буй дурсамж минь
Аз жаргал нь надад нээлттэй байсан хаалга минь
Баярлан догдлох бачууран гунихын завсар минь
Илчгүй өдөр итгэлт наран мандах шиг хөөр хөгжим минь
Инээд зурсан хацрыг нулимс мэт зүсэгч чинжаал минь
Чиний ирэнд хэрчигдэх хүслийнхээ төлөө
Чи эргэж харахгүйн төлөө
Би хүсэхгүйн төлөө
Тэгээд яасан их хүсч байгаагынхаа төлөө
Омог бардам зангийнхаа төлөө
Одоохон гүйгээд очмоор сэтгэлийнхээ төлөө
Өнөөдөр би зүрхээ цээжинд нь буцаалаа
Өөөрт чинь дахиад үзүүлэхгүй
Өө яасан их өвддөг юм бэ

Аяншин хөврах их замтай хамт
Тэртээд чи үлдсэн
Аль эртний танил мэт
Тэнд чиний явж одсон мөр
Энд чиний хоосон зай
Амжиж үнссэн уруул шиг чинь
Халуун байхдаа….
Тэр миний хэлсэн үг
Энэ чиний дуугүй үнссэн уруул
Тэндээс би халууцан
Тэсгэл адлан шатаж ирсэн
Дээвэр цонх нэвт төөнөх нь
Нар ч юм уу … гал ч юм уу
Дэндүү халуун байна
Сэрүү унахыг хүлээж тэсэхгүй нь
Хоймрын шүтээний өмнө
Залбиран сууна би
Хонгор түүнийн минь
Надад хайртай гэж хэлүүлээч…